Vanaf hoeveel dagen is het verdriet om een prinses in een glazen kist overdreven ?

Stefaan Van Brabandt

Hoe groter de liefde, hoe dieper het verdriet. Al kent verdriet vele vormen en gradaties, en is de manier van rouwen voor iedereen verschillend.

Toen ik 10 jaar geleden plots een dierbare vriend verloor, stond mijn wereld stil en was ik overmand door verdriet. Pas na jaren kan ik aan hem denken zonder tranen te voelen opwellen. Het verdriet is er nog en het gaat wellicht nooit over maar het is niet meer allesoverheersend, Het neemt andere, leefbaardere vormen aan en het is deel gaan uitmaken van wie ik ben. 

Ik moest wel aan mezelf toestaan dat verdriet er mag zijn, dat ik het niet moest onderdrukken of wegstoppen, of me niet hoefde te schamen voor mijn tranen. Het is niet erg of overdreven als je moet huilen of als je je emoties niet onder controle hebt. Zelfs jaren na het overlijden kan het me plots nog overvallen.

Somberte en verdriet mogen er zijn. Het maakt je leven rijker, gevoeliger, kwetsbaarder, ook waardevoller en betekenisvoller. Emoties wijzen erop dat iets waardevol voor je is: verdriet en somberte geven aan dat je geeft om mensen, dingen, het leven.

In het begin is zinverlies en intens verdriet normaal, maar na een tijd -hoelang dat duurt, is voor iedereen anders- denk je aan wat de overleden persoon zou willen dat je doet met je leven. Wil hij of zij dat je overdreven lang blijft hangen in verlammend verdriet? Of zou hij of zij willen dat je verder leeft, en er iets moois en waardevols van probeert te maken?

Kortom, laat je verdriet toe, waardeer het verdriet, koester de herinneringen, en wees dankbaar voor wat die persoon voor je betekent heeft. En laat die persoon een gids en rolmodel zijn in je leven. Iemand die er niet meer is, kan zo zelfs nog aanweziger zijn dan toen hij of zij nog leefde. Hij of zij leeft verder in jou.