Hoe zou het voor een eend voelen om een zwaan op te voeden ?

Hilde Van Mieghem

‘Een zwaantje opvoeden? Makkelijk, niets aan!’ snaterde ik nadat een eenden-vriendin in lachen uitbarstte toen ze een ei in mijn nest ontdekte dat groter was dan de andere. ‘Ik moet er niet aan denken’, riep de vriendin, ‘daar komt gedonder van.’ En lachend waggelde ze weg. ‘Ach…’ dacht ik terwijl ik op mijn eieren ging zitten en verder broedde, ‘hoe moeilijk kan het zijn?’

Twee dagen later braken één na één de eitjes, het was een prachtige dag, alleen het zwanen-ei had wat meer tijd nodig. Maar toen ik het grijze, pluizige bolletje tevoorschijn zag komen, stal het meteen mijn hart.

Bij de eerste zwemles lachten de eendenkuikentjes het zwaantje uit. Het zwom niet zo graag in de rij tussen de andere kindjes, maar dobberde liever dicht tegen me aan op het water. ‘Wat een moederskindje ben jij?’ kwaakten de kleintjes, achter mij aan peddelend, vrolijk. ‘Waarom ben ik zo anders?’ vroeg het zwanenkind. Ik sloeg mijn vleugel over hem heen en fluisterde: ‘Omdat jij, jij bent. Laat ze maar lachen, je zal groot, mooi en sterk worden. Vertrouw daar maar op.’

‘s Nachts, terwijl alle eendenkuikentjes onder mijn vleugels sliepen, probeerde ik niet te veel te bewegen, want zwanenkindjes slapen nu eenmaal op hun moeders rug. Piekerend vroeg ik me af: ‘Wat als het steeds groter wordt, zal ik het dan nog kunnen dragen?’…