Lara Taveirne
Sneeuwwitje heeft best veel verdrietige momenten gekend in haar leven.
Haar mama ging dood toen ze nog klein was. Haar papa hertrouwde kort erna met een jaloerse vrouw. En toch bleef ze een meisje vol fonkelende levenskracht!
Ze sprak met de dieren, ze danste onder het poetsen, ze zong bij het water halen. En daarom was ze zo geliefd. Ze vertederde de jager, de dwergen twijfelden er niet aan om haar te helpen en ook de prins viel als een blok voor haar. Ik denk dat zo iemand een begrafenis verkiest waarop niet alleen gehuild wordt, maar waarop ook het leven wordt gevierd. Met feestelijke muziek, met mooie lichtjes en fleurige jurken in plaats van sombere, zwarte pakken.
Lachen past daar ook, vind ik. Misschien geen bulderlachen, maar het kleine lachen met natte ogen. Zelf vind ik dat de mooiste soort van lachen.
Iemand denkt vol blijdschap terug aan de overledene en moet daar vanzelf van huilen én van lachen.
Dankbaarheid om wat er geweest is, vermengd met verdriet om wat je bent verloren.
Reacties
2 reacties op “Mag je lachen op de begrafenis van Sneeuwwitje ?”
Dat mag. Als je maar niet in je broek plast. (Arthur, 13 jaar)
Een begrafenis kan gezien worden als een laatste viering van het leven. Hoewel het afscheid pijn doet, kan de gedachte aan een binnenpretje, met bijvoorbeeld Sneeuwwitje, je toch doen lachen.
Het is een ander geval moest er nu op haar begrafenis gelachen worden met de kleur van haar kist of over haar gezelschap van zeven dwergen… (Victor en Ophélie, 21 jaar)